DREAM TEAM II



amuel Eto'ou tiña abofé que o Barça só lograría a Champions se o bo Deus, como el chámalle, quería. E quixo. O Barça é campión tras levantar unha final que pintaba moi mal. 'Samu' e Belletti, foron a man divina que obrou o milagre de Saint Denis, que levou ao extasis a unha afección que nunca desfalleció ao longo dun partido non apto para cardíacos.

O ?Visça o Barça, visça Catalunya!? que xurdía das castigadas gargantas barcelonistas acreditaban que este club é grande, que este grupo de xogadores está decidido a facer historia. De momento, sumou a súa segunda Copa das 'grandes orellas', a boa. E o ano que vén hai que chegar a Atenas, precisamente alí, a por outra. Este Barça é máis que un campión, moito máis.

Polo que se ve, os barcelonistas non poden gañar un título sen sufrimento. É o seu senón. Custou sangue, suor e bágoas gañar o título. tardou 12 anos, pero valía a pena. Onte á noite os xogadores do Barça fixeron honor a unhas cores. Ningún rendeuse, levaban meses esperando esta final e non estaban dispostos a perdela, así como así. Quizá non estiveron ao seu nivel futbolísitico habitual, non importa. Estes partidos gáñanse por goles, por coraxe e por corazón. Miles de barcelonistas festexaron onte o orgullo de sentir estas cores. O ?¡campións, campións!? atronó en Parides. Puxo a pel de galiña escoitar o himno do Barça cando paseaban a copa polo estadio. ?Si, si, si, o Barça é campiò!?. E o é pola afección, polos xogadores, polos técnicos, pola 'pinya' que forman entre todos, un equipo de algo máis que amigos, de irmáns.

O que lle pasa ao Barça só pode suceder á entidade blaugrana. Meteulle o gol Sol Campbell, que estivo a piques de fichar polo FC Barcelona en época de Gaspart, tras un pase medido do que debe ser o gran fichaje deste ano, do inconmensurable Thierry Henry, que onte á noite consagrouse definitivamente. O francés escureceu a Ronaldinho e el só volveu tolos aos zagueros blaugrana.

O Barça volveu tropezarse cos postes como en Berna. Esta vez foi Eto'ou o que rematou ao pau. Tampouco tivo sorte na decisión do árbitro de expulsar a Lehmann no canto de conceder o gol de Giuly, tras jugadón de Ronnie e Samuel. O Barça xogou peor ante dez que ante o Arsenal con todos os seus elementos.

Nin sequera o tranquilo Rijkaard estivo acertado coa súa formulación. Deulle por facer 'inventos' e xa se sabe que, nesta clase de partidos, iso non afai funcionar. No descanso tivo que reaccionar, dando entrada a Iniesta no sitio dun descoñecido Edmílson.

Andrés Iniesta, o 'Pequeno Príncipe', deixou claro que se fixo maior, que xa leva galones. Botouse o equipo ás costas e ao fin o balón circulou rápido. Ata entón non parecía que o Barça xogase cun máis.

Nesta ocasión, Víctor Valdés acabou coa maldición dos porteiros blaugrana. As súas sensacionais intervencións seguro que foron festexadas desde o ceo polo bo de Urruti e na terra por Ramallets e Zubizarreta.

Este Barça merece crer nel. Bastou ver o abrazo inicial entre Mur, Naval e Corbella. Como o festexaron os xogadores, a afección. Merci Parides, o Stade de France xa é tan mítico como o de Wembley. Agora toca festexalo ata o frenesí. Som-hi!