Se fose o mundial de Fórmula 1, iso chamaríase un adelantamiento polo interior. Celta e Deportivo cruzaron as súas tendencias en Riazor, que valeu como marco para escenificar a pasada dun equipo en crecemento a outro que segue languidenciendo e que pide a berros unha renovación en profundiad. O Celta gañou como sempre, facendo que o que xa viu outros partidos do equipo séntase comodísimo a partir do primeiro gol. A suficiencia coa que manexa o marcador, os espazos e as contras de Perera empeza a ser insultante. En Riazor volveuse a cumprir a máxima: cando o Celta impón o seu escenario, é case imposible de bater. O ano que vén terá que demostralo en europa.



Delcelta.com



Aos cinco minutos de partido xa se plasmaron no campo as posibilidades e as armas dos dous equipos. O Celta intentaba despregar o seu habitual xogo de toque con Silva, Jorge E Canobbio e o Dépor presionaba moi forte o dobre pivote para impedir que o balón chegáselles a eses tres. E se roubaban, xogo vertical.

Os de Fernando Vázquez só o pasaron mal cando concederon xogadas a balón parado ao seu rival. Tanto, que no minuto 6, Lequi escorregou e tivo que cometer falta preto do área. Era un balón moi escorado, pero Victor lanzou directo e atopou o pau. Nos seguintes minutos comezou o Celta a tocar e foi cando cambiaron tórnalas. Lequi, flojo á saída dun corner, e sobre todo Canobbio non atoparon porta. O uruguayo rematou sen oposición desde o área pequena, pero case sen ángulo.A presión deportivista sobre o dobre pivote céltico impedía que o dominio celeste producise ocasións de gol. Tan só Borja atopaba o camiño cara á mediapunta, mentres que Iriney perdía moitos balóns e a defensa comezou a abusar dos patadones cara a Baiano.

Os locais poñían en aprietos aos vigueses en balóns colgados e faltas, e deberon pensar os xogadores celestes que o mellor era golpear ao seu rival coas súas propias armas. Meu dito meu feito, primeiro Jorge, de falta directa, obrigou a Molina á estirada. O porteiro blanquiazul mandou o balón a córner, e o saque rematouno Baiano á rede. O brasileiro celebrouno como propio, pero a televisión revelou que Silva, sobre a liña de gol, axudou á traxectoria do balón coa man. O Celta fíxose definitivamente dono do partido. O choque poñíase por momentos demasiado áspero, e Coloccini, que xa tiña unha amarela, fixo penalty a Baiano nunha xogada difícil de ver para Piñeiro Zamorano, pero quizá non tanto para o seu asistente. Piñeiro Zamorano conseguira o que os malos árbitros: darlle a todos razóns para queixarse. Os locais, a man de Silva, e os visitantes, penalty e expulsión. Aínda así, o Depor levouse un par de tarxetas ata o descanso, que chegou sen maior novidade. O gol, como vén sendo habitual, serviu para que o xogo celeste asentásese aínda máis sobre o terreo de xogo, e o partido pasou a xogarse lonxe das áreas, onde lle convén ao equipo que vai por diante no marcador.

O Deportivo intentou subir as revolucións do partido ao comezo do segundo período. O mediocampo do Depor habia mellorado o seu dominioi do balón, e Vázuqez decidiu cortar á peito: tres centrais e tres pivotes. Borja Oubiña asumiu un papel moito máis ofensivo co cambio, do mesmo xeito que Anxo e Placente. Destacable o partidazo realizado por Fernando Baiano, que a falta de ocasións para poñer en apertos a Molina, trouxo pola rúa da amargura a toda a zaga do depor, que nin entre tres era capaz de roubarlle o balón ao brasileiro sen falta.

Caparrós respodió ao órdago de Vázquez acumulando aínda máis homes no área do Celta, cun dianteiro e un interior, Rubén e Gallardo. Con todo, o que conseguiu os seus propósitos, que sumiu o partido na nada, no que a perigo refírese. A cruz da moeda, que Baiano e Canobbio non atopaban o seu oco para facer dano. Entre outras cousas, porque Baiano marró incomprensiblemente un pase que deixase solísimo a Canobbio.

Logo da confusión inicial polo cambio, as incorporaciones por banda de Anxo e Placente comezaron a dar aire ao ataque celeste, e o partido se decantó definitivamente ao lado vigués. Debio darse conta diso Coloccini, que realizou unha entrada criminal de vermella directa. O colegiado quedouse curto, pero como o arxentino xa tiña unha amarela, foise á ducha, que é o que merecía.

E entón #oír+se en Riazor aquilo de "bota de ouro". ¿Adiviñan? entrou Jesús Perera no campo e antes de tocar o balón xa fixo tremer as pernas á zaga blanquiazul. Quedouse só ante Molina dúas veces, e as veces cortou a xogada o linier. A segunda foi clara, pero a primeira non o parecía.

Perera non ensucia as súas botas para calquera cousa, así que preferiu efectuar o seu primeiro contacto no balón con algo máis produtivo. Pase de Oubiña, o pacense márchase por banda dereita, amaga o centro, dispara e ¡¡pum!! outro chicharrito ao saco. É ata cómica a facilidade do dianteiro de Olivenza para acertar. O partido morreu co Celta xogando en área blanquiazul, coa parroquia coruñesa desfilando cara aos vomitorios. A esquina de preferencia de Riazor víñase abaixo. Que cantasen aquilo de bota de ouro, normal, que bote Balaídos, tamén. Pero, por primeira vez, na grada celeste cantouse algo que empeza por champions e termina por League. Treme, Aguirre.