O Vindeiro 17 de Maio París será blaugrana. O Barça chega á final da Champions League pola porta grande despois de deixar na cuneta aos mellores equipos de Europa. Onte lle tocou ao Milan, na volta da final anticipada. Os italianos non puideron co Barcelona, nun partido cheo de tensión, nervios, pero sobre todo, fair play.
Só queda un ultimo escollo. Serán os gunners rival para este Barça famento de títulos ???
Eu aposto por Puyol levantando a Copa de Europa.

Mentres, en Madrid, coñecen ao terceiro presidente da temporada.
Absteñome de meter o dedo na ferida.



crónica sport

Vale a pena sufrir, ter os nervios a flor de pel, se o final era o que foi. Doce anos logo daquel 4-0 de Atenas, o FC Barcelona, como club e como equipo de fútbol, quitouse a espina que tiña cravada no seu orgullo. A vinganza, deportivamente falando, consumouse: o Milan a casa e o Barça á súa quinta final da Copa de Europa. O cambio generacional chegou.

O providencial gol conseguido por Giuly en San Siro, ao cabo, foi o que ha decantado a balanza. Un gol que o equipo azulgrana soubo administrar e que o Milan, pola súa banda, non soubo conseguir. Nin un tanto en cento oitenta minutos. Abofé que onte á noite andaron moi preto.

¡Uf, que susto! Que aos trinta e catro segundos Kaká ?¡que bo é!? percorrese el solito sesenta metros, presentásese no área de Víctor Valdés e disparase con total comodidade, aínda que desviado, iso si, non foi o mellor inicio nin síntoma. Menos mal que só foi iso, un pellizco. O Barça se restregó os ollos, espertou convenientemente e empezou a apertar o acelerador. O brío, o empuxe e a presión azulgrana, foi contestada por un fútbol xeneroso e físico por parte dos mozos de Carlo Ancelotti. Dous transatlánticos a toda velocidade que nos brindaron unha primeira parte intensa, de moito ritmo. Un deses dós onde en calquera momento algún dos contendentes podía dar un zarpazo. Aos dous minutos foi o león indomable de Camerún, Eto?ou, quen tivo na súa bota esquerda o gol. Un gran pase ao oco de Iniesta recolleuno Samuel, tirou con forza, pero o balón estrelouse no corpo de Dida, que saíra cheirándose o percal.

Volveu ser Eto?ou o protagonista da seguinte xogada de perigo. Esta vez o seu disparo superou a Dida, en quen rexeitou, e a pelota, cando enfilaba a portería, foi sacada por Costacurta, que xa ten os corenta anos cumpridos.

O Milan, mentres, non chegou a tirar entre os tres paus, pero os seus aproximaciones sempre eran de ?¡ai, ai, ai¡?. En canto xuntábanse Inzaghi, Shevchenko, Kaká e por detrás Seedorf ou Pirlo, cheirábase o perigo. En calquera despiste, en calquera oco non tapado de forma correcta, podía chegar o gol ?rossonero?. O Barça, con todo, cando non tiña a pelota, xuntaba liñas e pechaba espazos.

Realmente o equipo azulgrana sufriu innecesariamente, porque gozou de clarísimas ocasións. Ás dúas de Eto?ou se sumou a de Belletti aos sete minutos da reanudación. Completamente só no punto de penalty non chegou nin a tocar a pelota.

A medida que avanzaba o partido o Barça daba un pasito atrás e o Milan un cara a adiante. Por iso chegou a producirse un feito insólito no Camp Nou. O equipo rival, neste caso o Milan, tivo un ¡57 por cento de posesión de balón! Moitos deles chegaron polas bandas, onde nin Belletti nin Gio, especialmente o holandés, souberon fixarse e pechar espazos.

O colegiado alemán Merk lle anuló un gol a Shevchenko por unha falta previa e aos poucos minutos Dida luciuse ante un remate de cabeza de Larsson de socato.

Ancelotti, desde logo, saíu coa cabeza alta do Camp Nou. O seu Milan foi a por o triunfo, ata atacando con sete homes, tendo en conta que os laterales Serguinho e Cafú, que suplió a un magnífico Stam, acabaron sendo dous extremos.

A esa presión o Barça respondeu sufrindo, defendendo ben, cun dúo central fantástico. Márquez e Puyol estaban apercibidos de suspensión e taparon a Inzaghi e Shevchenko sen facer unha soa falta. Todo o equipo, salvo algún lunar, tivo oficio. Digamos que ao final os papeis estaban investidos, pero ben está o que ben acaba. Estes partidos hai que gañalos. Como sexa. E o importante era estar en Parides. Un Barça que non perdeu en toda a competición merecía estar na final.

Ficha técnica:

FC Barcelona: Valdés; Belletti, Puyol, Márquez, Van Bronckhorst, Edmilson, Iniesta, Deco, Giuly (Larsson, m.68), Ronaldinho e Eto'ou (Van Bommel, m.88).

Milan: Dida; Stam, Costacurta (Cafu, m.64), Kaladze, Serginho, Gattuso (Rui Costa, m.68), Pirlo, Seedorf, Kaká, Shevchenko e Pippo Inzaghi (Gilardino, m.79).

Arbitro: Markus Merk (ALE). Mostrou cartulina amarela a Costacurta (m.44) e a Edmilson (m.90).

Incidencias: Asistiron ao encontro 95.661 espectadores en partido de volta das semifinais da Liga de Campións disputado no Camp Nou. No palco, e entre outras autoridades, atopábanse Pasqual Maragall, presidente da Generalitat; Ernest Benach, presidente do Parlament de Catalunya; Joan Clos, alcalde de Barcelona; e Jaime Lissavetzky, secretario de Estado para o Deporte.