Casillas evitou que o Barça se levara o segundo clásico do ano, no que os blaugrana fixeron do partido un monólogo onde só faltou de gol.
Roberto Carlos autoexpulsouse, Ronaldinho marcou de penalti e Ronaldo reapareceu como nos seus mellores tempos.


CRONICA DE elmundodeportivo.es

O Barça marcou de penalti e logo perdoou a un Madrid que acabou con 10

Ronaldo marcou un inesperado gol do empate e Roberto Carlos viu a tarxeta vermella

Andrés Astruells


02/04/06 03:00 h.A CRÓNICA. O Barça-Madrid máis desequilibrado na clasificación da Liga acabou en empate. Paradojas do fútbol que sempre nos reserva unha notable cota de sorpresas. Como a de ver ao equipo azulgrana, o máis goleador do campionato, estrelándose unha e outra vez ante Casillas e marcando únicamente de penalti pese a xogar boa parte do partido con superioridade numérica. O 1-1 final, iso si, tivo a virtude de deixar a todo o mundo contento e conformado. O Madrid salvou o seu propio prestixio e se desquitó, en certa forma, do bochornoso 0-3 do Bernabéu. O cadro barcelonista, pola súa banda, asegurouse un cómodo sprint final cara ao título con once puntos de vantaxe sobre a súa máis inquietante (?) rival.

Penalti e expulsión

Máis aló destas consideracións foi unha mágoa que o gran 'clásico' do fútbol español arruinásese por culpa de Roberto Carlos, que rompeu un partido bonito,vivaz e atractivo en catro minutos. Primeiro cun penalti innecesario sobre Van Bommel e, a continuación, gañándose a pulso a expulsión porque, desde a pena máxima, non cesou de protestar e provocar ao árbitro. Certo que a xogada do penalti resultou discutible. O defensa brasileiro chegou tarde ao cruzamento pero pareceu frearse no seu deslizamiento sobre un Van Bommel que estivo 'encantado' de entrar en contacto co seu rival e perder o equilibrio. Ronaldinho asumiu a responsabilidade de lanzar o castigo e transformouno cun cañonazo sen resposta. Cando, pouco despois, o Madrid quedouse en inferioridad numérica polo Camp Nou respirábase clima de malleira no marcador. Con todo, curiosamente, o Barça baixou o seu nivel e o seu ritmo de xogo. Coma se fose vítima dun exceso prematuro de confianza.

Robinho nin se nota

O Madrid replanteó o partido en inferioridad con intelixencia. Pasou a Raúl Bravo ao lateral para baixar a Baptista ao centro da retaguardia. Rápidamente rectificou dando entrada a Mejía e volvendo o brasileiro á zona ancha. Para iso sacrificou a Robinho, que era non sacrificar nada, e redobló os seus esforzos na zona intermedia. Justamente alí e ante a sorpresa xeral xerouse o gol do empate. Balón roubado por Baptista, pase en profundidade sobre Ronaldo, que gaña a posición a Motta por velocidade para definir espectacularmente sobre a saída de Valdés. Fíxose o silencio. Máis por sorpresa que por temor. Podíanse esperar moitas cousas menos aquel chispazo do internacional brasileiro en situación crítica do Madrid. O Barça pasou dun estado de cómodo acougo a outro de inquietude e precipitacións. Quixo cambiar a decoración antes do descanso pero non puido. O equipo azulgrana tambien tivo que retocar a súa liña defensiva por lesión de Motta na xogada do gol do empate. Entrou Belletti e Oleguer pasou ao centro. O Barça buscaba algún chispazo de Ronaldinho, como un pase xenial sobre Van Bommel nos primeiros minutos, pero o atopou moi bloqueado. Só aparecía en lanzamentos de falta. O resto, como Eto'ou, topábase con Casillas.

O camerunés lanzou á madeira tras renovarse o xogo no segundo tempo pero o conxunto azulgrana non tivo xa nunca máis a intensidade dos seus mellores minutos da primeira parte cando freou ao Madrid, empuxouno contra o seu propio medio campo e adiantouse no marcador. Rijkaard fixo un cambio estratéxico ben meditado e que, por momentos, pareceu que ía dar resultado. Sacrificou a Van Bommel, puxo a Giuly na banda dereita e atrasou a posición de Ronnie. O brasileiro comezou a conectar cos homes de vanguardia e serviu outro balón de ouro, esta vez a Larsson, que Casillas conjuró 'in extremis'.

Festival de Iker

Foi o comezo dun longo festival de intervencións felices do meta madridista, auténtico aguafiestas da noite azulgrana. Xa no último suspiro houbo unha nova e clara oportunidade para Larsson pero a súa cabezazo picado perdeuse fóra por moi pouco. O Madrid, abofé, foi acorazándose atrás a medida que avanzaban os minutos. O seu final de partido resultou agónico con Gravesen e ata Pablo García tapando ocos.

Once saques de esquina barcelonistas por ningún sobre o marco de Valdés dan conta do ton monocarril que tivo o encontro. Con todo o Barça non o aproveitou e perdoou. Non soubo definir a súa superioridade senón que acentuou a inquietude xeral por ofrecernos o tercer partido consecutivo sen máis gol que o do protestado penalti de Ronnie