ViGo-GaLiZa
O domingo moitos irán ver ao Celta. Pero tamén, aínda que minoría, moi ruidosa e adicta aos flashes, outros irán ver ao Madrid. Os últimos anos este grupo sufriu unha evolución curiosa e interesante, minguando e cinguindose a perfís moi concretos. ¿Por que alguén habería de ir animar ao Madrid a Balaídos?
É indubidable que o madridismo sufriu unha mingua que non coñecera xamais. Como tamén que teñen un colchón tan amplo que, aínda así, segue sendo inmenso. Nunha enquisa comentada na SER presumíase de que o 36% dos españois era madridista, mentres que o Barcelona quedábase na metade. O Madrid era tan grande, que case todos os demais xuntos non reunían tanto como el. E é certo. Pero tamén que un 36%, ademais de outorgar unha posición privilexiada, significa que dúas de cada tres españolitos non son madridistas. E isto fai só 30 anos era impensable.
Hai moitas causas. Desde a evolución da sociedade, á nova posibilidade de que outros equipos logren cousas, e todo estea máis igualado, ata o rancio panmadridismo do seu actual presidente. No caso do Celta e a súa contorna, igual que noutras cidades, o madridismo decreceu ao mesmo ritmo que a sociedade cambiaba, o equipo local melloraba, e todo evolucionaba un pouco. Igual que a xente empezou a enarbolar a súa cultura, pedir respecto para a súa economía, ou cambiar a fisonomía do cidadán medio, o culto ao Celta aumentou, e outras opcións (Madrid, Barça, Atlético) comezaron a pasar a un segundo plano. A xente xa non quería ser o irmán pobre que envexaba ao rico, senón ser quen eran, coas súas cousas boas e as súas cousas malas, reclamando a dignidade do que fai todo o mellor posible. Dereito a ser eles mesmos. Xa non chegaban as palmaditas por vitorias ou riquezas alleas: comezouse a pensar nas nosas.
Houbo un momento en que, o que se vanagloriaba das batallitas do seu amigo, do que este facía ou tiña, presumindo con orgullo coma se el tamén lograse algo, coma se el fose o outro, cando en realidade actuaba como un perdedor; freou, pensou, e decidiu que el tamén quería facer; que non era ningún perdedor con medo a ter que loitar polas cousas, torpe ata só poder adscribirse á vitoria fácil, e que tiña dereito a intentar lograr algo; a non limitarse a ser unha comparsa impotente que aletea de lonxe porque necesita sentirse importante aínda que iso supoña aletear. Unha recuperación de si mesmos.
É o mesmo caso que o dos barcelonistas. Eu teño amigos moi madridistas. E encántame a paixón coa que o seguen. Hai xente que é do Madrid porque a súa familia procede de alí. Outra porque son de fóra, e a alguén tiñan que animar. Outros porque lles gusta a súa tradición de bo xogo. Outros porque lles parece simpática a súa afección. E é do todo loable. Agora ben: hai un perfil de madridista co que xamais estarei de acordo: o da inercia, o do nodo, o da frustración, o que foxe cara adiante escondendo o seu complexo de inferioridad. E o curioso é que agora son maioría. Os primeiros perfís de madridistas existen, todos coñecemos exemplos, hai moitos, pero menos dos que houbo. O maior problema social do Real Madrid hoxe é que o seu perfil predominante de afeccionado de provincias está en extinción; son bastantes, pero se rompeu a cadea, e iso sécase.
No último partido que xogaron en Balaídos acompañábame un sociólogo, e chamounos a atención como na grada de Preferencia, na que se ubica moita xente que vai ver ao Madrid, a maior parte eran de fóra, moitos con traxe dos domingos, a comida, en excursión familiar. Grupos de catro ou seis para ver a ?o seu? Madrid. Como unha tradición máis desde fai 70 anos. Tamén había algúns de aquí parecidos?, diferentes, mozas cos seus cámaras?, pero aquel era o perfil predominante. E ese perfil, polo menos por estes lares, mal que lle pese a Florentino, extínguese paulatinamente.
Aos uns, os que son de alí, ou teñen unha preferencia futbolística por un canon moi concreto de xogo, ou a quen a lívido failles sucumbir ante Beckham, fan ben en ir animalos. É coherente. Como tamén que a directiva do Celta (chapeau para Horacio e Sabino!) premie aos seus abonados, e castigue a quen vai ver a un equipo alleo. Aínda me parecen baratas, deberían regalar entradas a socios e penas celtistas, e poñer a Preferencia a 200?. É lícito que vingan, pero tamén que nós coidémosnos. Como habería que coidar que, polo seu ubicación, esa grada, a que máis sae en TV, non dea unha impresión equivocada do estadio. Algunha desta xente confunde a deportividad con desafogarse unha vez ao ano, e non sería o primeiro conato de problema.
Aos de ?o seu? Madrid, coma se fosen eles os que se comen algo? aínda que sexa o amigo sempre o que se leva todo, aos que presumen do que non son capaces de facer, aos da inercia, aos que se levantan da butaca cando volven ao vestuario logo de quentar coma se estivesen en misa, aos que se senten fillos dun deus menor, aos que miran con engreimiento aos seus veciños do barrio porque un xogador branco marcou un gol ao Celta coma se iso celebrase o seu mérito persoal por animalo, aos que van recibilos sen aspirar a nada máis, aos que van recibilos e préstanse a facer unha montaxe para que pareza que hai máis xente da que hai (e non sería a primeira vez?), aos que con acento de Ourense dinlle a un celtista na súa butaca de socio ?fodervos, galegos..?, e a moitos outros parecidos, hei de dicirlles que, por algunha estraña razón, sempre os imaxino na Avenida de Peinador, ataviados cos seus traxes de faralae.
Artigo de delcelta.com
Vitor Vidueira
Tradución Automática
É indubidable que o madridismo sufriu unha mingua que non coñecera xamais. Como tamén que teñen un colchón tan amplo que, aínda así, segue sendo inmenso. Nunha enquisa comentada na SER presumíase de que o 36% dos españois era madridista, mentres que o Barcelona quedábase na metade. O Madrid era tan grande, que case todos os demais xuntos non reunían tanto como el. E é certo. Pero tamén que un 36%, ademais de outorgar unha posición privilexiada, significa que dúas de cada tres españolitos non son madridistas. E isto fai só 30 anos era impensable.
Hai moitas causas. Desde a evolución da sociedade, á nova posibilidade de que outros equipos logren cousas, e todo estea máis igualado, ata o rancio panmadridismo do seu actual presidente. No caso do Celta e a súa contorna, igual que noutras cidades, o madridismo decreceu ao mesmo ritmo que a sociedade cambiaba, o equipo local melloraba, e todo evolucionaba un pouco. Igual que a xente empezou a enarbolar a súa cultura, pedir respecto para a súa economía, ou cambiar a fisonomía do cidadán medio, o culto ao Celta aumentou, e outras opcións (Madrid, Barça, Atlético) comezaron a pasar a un segundo plano. A xente xa non quería ser o irmán pobre que envexaba ao rico, senón ser quen eran, coas súas cousas boas e as súas cousas malas, reclamando a dignidade do que fai todo o mellor posible. Dereito a ser eles mesmos. Xa non chegaban as palmaditas por vitorias ou riquezas alleas: comezouse a pensar nas nosas.
Houbo un momento en que, o que se vanagloriaba das batallitas do seu amigo, do que este facía ou tiña, presumindo con orgullo coma se el tamén lograse algo, coma se el fose o outro, cando en realidade actuaba como un perdedor; freou, pensou, e decidiu que el tamén quería facer; que non era ningún perdedor con medo a ter que loitar polas cousas, torpe ata só poder adscribirse á vitoria fácil, e que tiña dereito a intentar lograr algo; a non limitarse a ser unha comparsa impotente que aletea de lonxe porque necesita sentirse importante aínda que iso supoña aletear. Unha recuperación de si mesmos.
É o mesmo caso que o dos barcelonistas. Eu teño amigos moi madridistas. E encántame a paixón coa que o seguen. Hai xente que é do Madrid porque a súa familia procede de alí. Outra porque son de fóra, e a alguén tiñan que animar. Outros porque lles gusta a súa tradición de bo xogo. Outros porque lles parece simpática a súa afección. E é do todo loable. Agora ben: hai un perfil de madridista co que xamais estarei de acordo: o da inercia, o do nodo, o da frustración, o que foxe cara adiante escondendo o seu complexo de inferioridad. E o curioso é que agora son maioría. Os primeiros perfís de madridistas existen, todos coñecemos exemplos, hai moitos, pero menos dos que houbo. O maior problema social do Real Madrid hoxe é que o seu perfil predominante de afeccionado de provincias está en extinción; son bastantes, pero se rompeu a cadea, e iso sécase.
No último partido que xogaron en Balaídos acompañábame un sociólogo, e chamounos a atención como na grada de Preferencia, na que se ubica moita xente que vai ver ao Madrid, a maior parte eran de fóra, moitos con traxe dos domingos, a comida, en excursión familiar. Grupos de catro ou seis para ver a ?o seu? Madrid. Como unha tradición máis desde fai 70 anos. Tamén había algúns de aquí parecidos?, diferentes, mozas cos seus cámaras?, pero aquel era o perfil predominante. E ese perfil, polo menos por estes lares, mal que lle pese a Florentino, extínguese paulatinamente.
Aos uns, os que son de alí, ou teñen unha preferencia futbolística por un canon moi concreto de xogo, ou a quen a lívido failles sucumbir ante Beckham, fan ben en ir animalos. É coherente. Como tamén que a directiva do Celta (chapeau para Horacio e Sabino!) premie aos seus abonados, e castigue a quen vai ver a un equipo alleo. Aínda me parecen baratas, deberían regalar entradas a socios e penas celtistas, e poñer a Preferencia a 200?. É lícito que vingan, pero tamén que nós coidémosnos. Como habería que coidar que, polo seu ubicación, esa grada, a que máis sae en TV, non dea unha impresión equivocada do estadio. Algunha desta xente confunde a deportividad con desafogarse unha vez ao ano, e non sería o primeiro conato de problema.
Aos de ?o seu? Madrid, coma se fosen eles os que se comen algo? aínda que sexa o amigo sempre o que se leva todo, aos que presumen do que non son capaces de facer, aos da inercia, aos que se levantan da butaca cando volven ao vestuario logo de quentar coma se estivesen en misa, aos que se senten fillos dun deus menor, aos que miran con engreimiento aos seus veciños do barrio porque un xogador branco marcou un gol ao Celta coma se iso celebrase o seu mérito persoal por animalo, aos que van recibilos sen aspirar a nada máis, aos que van recibilos e préstanse a facer unha montaxe para que pareza que hai máis xente da que hai (e non sería a primeira vez?), aos que con acento de Ourense dinlle a un celtista na súa butaca de socio ?fodervos, galegos..?, e a moitos outros parecidos, hei de dicirlles que, por algunha estraña razón, sempre os imaxino na Avenida de Peinador, ataviados cos seus traxes de faralae.
Artigo de delcelta.com
Vitor Vidueira
Tradución Automática