XETAFE 1 - 1 CELTA
Artigo: FARO
Tradución automática: Open Trad Universidade Vigo
DDC: Carlos Nodar

O Celta puntúa na súa visita a Getafe tras facer un mal partido que pon de manifesto a caída no seu nivel de xogo. Os madrileños fallaron bastantes ocasións de gol.


GETAFE 1 - 1 CELTA
GETAFE: Calatayud; Cotelo, Belenguer, Matellán, Pernía; Diego Rivas, Celestini; Paunovic (Redondo, m.66), Riki, Gavilán; Güiza (Pachón, m.80).
CELTA: Pinto; Angel, Lequi, Sergio, Placente (Jose Enrique, m.58); Oubiña, Roberto (Jorge Larena, m.83); Núñez (Méndez, m.83), Canobbio, Silva; Baiano.
GOLES
1-0. Minuto 42, contragolpe do Getafe que culmina Gavilán cun gran disparo axustado ao pau esquerdo da portería de Pinto; 1-1. Minuto 47. Falta desde a esquerda que remata Angel coa espuela no primeiro pau.
ÁRBITRO
Pérez Burrull n Colexio cántabro. Asistido por Díaz Casado e Medina Hernández.
INCIDENCIAS
Partido correspondente á décimo novena xornada de Primeira División disputado no Coliseum Alfonso Pérez de Getafe ante doce mil espectadores. Terreo de xogo en boas condicións. Tarde fría.

Juan Carlos Álvarez
ENVIADO ESPECIAL A getafe
O Celta estase convertendo nun equipo especulador e aburrido. Os vigueses pecharon onte a primeira volta cun empate que rompe a seca lonxe de Vigo (onde non puntuaba desde outubro) pero que non mellora a imaxe dun equipo que sofre unha caída evidente no seu nivel de xogo e que, en días como o de onte, sálvase grazas ao desacierto do contrario. Os de Vázquez veñen acusando o mal momento dalgúns dos seus xogadores como Canobbio, Núñez e Baiano, que non son os do comezo de tempada, pero cos que o técnico insiste e insiste ata a saciedad.
A diferenza entre o Celta e o Getafe onte foi unha cuestión puramente numérica. Os vigueses reducen os seus ataques á mínima expresión porque o equipo divídese en dous partes: sete defenden exclusivamente e catro atacan coa obrigación de defender cando non teñen a pelota. Iso fai que en días como onte, nos que parece liberado dos seus temores, ao equipo cústelle unha barbaridade crear ocasións de gol. Chega con facilidade ao bordo do área, pero unha vez alí os recursos son mínimos. Ao Getafe sucédelle exactamente o contrario. Inviste menos tempo en facer chegar o balón ao área rival, non especula coa posesión e case todos os xogadores teñen a liberdade ou a convicción de ir buscar o remate. Esa é a razón pola que o Celta dominou a posesión na primeira parte e apenas dispuxo de dúas ocasións (malogradas por Baiano, que vive un perigoso estado de ansiedade que non deixa de lastrarle) mentres o Getafe, con menos posesión, cada vez que pisaba o área armaba unha lea fenomenal porque ata seis futbolistas lanzábanse como fieras en busca do remate. Por iso marcaron un gol, estrelaron un balón no larguero e obrigaron a Pinto, no minuto un, a facer dúas paradas antológicas en dous disparos de socato de Güiza.
O 1-0 do descanso castigaba a falta de ambición dun Celta ao que hai que empezar a esixirlle que dea un paso á fronte agora que a súa situación na táboa é holgada, que está preto de conseguir o obxectivo prioritario da tempada e que demostrou que ten xogadores para aspirar a grandes empresas. Estase conformando cunha triste mediocridad.
Por fortuna o Celta atopou o gol do empate na primeira xogada do segundo tempo o que sempre é unha axuda porque evita que as présas convértanse en malas compañeiras de viaxe. Anxo, que onte volvía só tres semanas logo da súa operación, atopou un remate certeiro xunto ao primeiro pau da meta de Calatayud e igualou o partido antes de que ao equipo entráselle o temido ataque de pánico. O tanto constituía todo un acontecemento: o primeiro gol que marcaba lonxe de casa o Celta desde o mes de outubro.
O gol tivo unha pésima digestión no Getafe que tardou en regresar ao partido, minutos que o Celta aproveitou para dominar o partido, para lanzar un par de perigosos contragolpes e ata, aprendendo dos erros da primeira parte, para que os centrocampistas atrevésense a pisar o área rival. Non houbo grandes ocasións, pero o partido daba a sensación de estar suxeito polo Celta -por Oubiña sobre todo- xa que o Getafe quedouse un tanto desfondado polo evidente desgaste que fan os seus xogadores durante o partido.
O problema no último tramo do partido foi que o Celta entendeu que o empate era un gran marcador e os de Vázquez deron un descarado paso atrás que acentuou o propio técnico coa decisión de pasar a xogar con tres centrais. Aínda que a intención fose outra a mensaxe que recibiu o equipo no campo era que chegara a hora de defender a matar ese puntito que poñía fin á pésima racha de resultados lonxe de Balaídos. Pouco lles importou que os recursos do Getafe esgotáronse. O partido morríase e Baiano galopaba polo campo do Celta perseguindo a un contrario. Por iso no desconto un Getafe moribundo tivo a oportunidade de liquidar ao cada vez máis raquítico conxunto vigués que vivía colgado do seu portería. Un punto, pero moi triste.